En Krukkelid di regelmatig terugkeumpt in de stukskes, is de Viëarts. Heej is ovver ut algemein briëd onderlagt in de miëst oetiënloëpende onderwerpe. Ennen echte Polymath, of Homo Universalis, zudde kunne zegge.
De organische oetvoering vaan Wikipedia, of Winkler Prins. Het da ok wies zien 35ste jaor gestudeerd. Wiët eigenlijk ni, af ie duk is blieve zitte. Zoë vertelde ie enne gas waeke terug, mit iënige bravoure, daat de luchtband, zoëaas we di taegewôrrig kenne, de oetvinding is vaan de Schotse John Boyd Dunlop in 1888, en dao kumpt ut, viëarts vaan beroep. Ziene zoën, kleine Johnny Dunlop, fietste zien kûntje blauw op ennen driewieler mit rubbere bendjes op staole redjes. Daat menke kwaom da oet de schoël, schrauwend vaan de pien, um midliej mej te kriege. Zien kleine batskes schraol en blauw vaan ut gestoek ovver de klinkers en kienderköpkes. In din tiëd kende ze nag gen strak geplaveid asfalt. Daat mos toch anders kunne, doch Dunlop senior. Heej ging dur is aover aant prakkezeere en kwaom op ut moment, daat heej deep mit zienen erm achter in en koewevot zaot, op en geniaal idee, want laot die koe, krèk last hebbe vaan pens tympanie. Dun druk in daat gaat woord TE groët, enne helse scheet tot gevolg. En dao kwaom zien eureka moment. Gasdruk…dus ok luchtdruk, dao motte toch waat mier mej kunne doon. En zoë meense, is de luchtband gebaore.
Nou efkes trug nao de orde vaan dun daag. De rit vaan afgeloëpe zondaag.
Ozze correspondent vaan de B groep waas kort vaan stof. Heej melde as volgt:
“De planning waas de 5 brugge route, ut woord de drie lekke bènd route. Red Pepper iëne kiër en “Demandienoggeennaamheeft”, twië kier met zienen deure fiets. En di haj ziene knommel ni veur elkaar: gen bendafnemers in de tès, ma wal en setje inbussleutels, ma die peese ni op de staekas! Want mit enne deure fiets kunde toch ni lek reeje…? Gelukkig haj en andere Kruk, Stöks P., di ok enne deure fiets reejd, wal de juuste inbus oppe tès. Moraal van ut verhaal: blief jaore en jaorelang daorfietse op owwe vertrouwde bike en as ge toch umstaekt: zurg dàt di knommel in orde is…” Waas geschreve Obelisk.
Ozze correspont vaan ut C peloton waas in gen velde of wege te bekenne, dus die blieve in gebreke deze waek. Ma ut heroïsche verhaal waat volgt vaan ut A peloton, maakt dit ruumschoots good.
Opperkruk haai gevrogt vur en route nao ut Kloster Graefenthal in Asperden. Altied moei dao. Ik kaan ow, ennen tip aan de hand doon: As ge is in de buurt ziet vaan dees prachtige locatie en ge wilt en rundje wandele, af fietse…ut is haardstikke schon, dao. Ge begaeft ow dao naeve de Niers en daonao kunde beej dit veurmalige kloëster, oet 1248, waat te aete en te dreenke kriege. De kiepe en ganse loëpe ow dao onder de taffel door, boëte op ut terras. Ma, ut gehiël is ni zonder gevaor, want, PAS OP!, vur dun haan, di het mej waat spatjes. Owen hooooooond, as ge din ennen het, is dao ok welkom, want dao stiët enne dreenkesbak vur klaor, dao zitte welliswaor die kiepe oet te zoepe, ma daat vingt owen hooooooond ni erg. Prachtige locatie…ma weej hebbe dur deze zondaag niks va gezeen. Daat kumpt zoë: Toevallig haai schriever dezes, de route in mekaar geplekt en die daags vaan te vurre aal naogefietst….af is ut veurgefietst. Route verkent, dus.
Toen laog ut parcours dur prima beej. Ut waas drueg. In de app woord ut Krukkepeloton gewaarschuwd, daat de passage vaan alom gevreesde Geldenberg in Frasselt, mit slecht waer “de Hel” zuj waere. De klûm is op zich aal en verschrikking, ma beej naat waer is de afdaling, verraderlijk, glad en onaoverzichtelijk. Aoveraal leet ut gevaor op de loer. De manne zujje heer vaan de jonges gescheije waere. Um in de wörd vaan de Opperkruk te spraeke; ”Kwèke um mooder zujje ze.”
En jaowaal huur. Toen we zondaagmerge de rolloeke aopetrokke, raegende ut. Op de app raegende ut ok, ma da mit afmeldinge. 10 Krukke en gastreejer Kees oet Schoorl, (waarschienlijk de financieel adviseur vaan os Opperkruk, want di meens haaj aalt en hoëge functie gehad beej de Coöperatieve Booreliënbank), stonge oeteindelijk aan ut vertrek. Halleverwaege Cassèle sloot de Pittbull nog aan. As iënigste in korte boks en korte mowwe. Bikkel daat ie is. De tocht verleep neet vlekkeloos. 2 kiër en opstopping door kapotte bend, wohdoor ut Krukkepeloton aal gauw achter op tiëdsschema laag, en daat waas vandaag cruciaal. Mo Riis, mos de vleeger vaan halluf 3 in Düsseldorf hale en Testosteronnie woord um kwaart aover 1 aan ut voetbalterrein verwacht, um ut iërste elftal duchtig paeper in de vot te dowe, um de leste strohalm aan te pakke, um volgend jaor toch eindelijk is in die derde klasse te kunne speule. En ut hèt gebaad, loos ik maondaagmerge in de Gazet. Dus woord bijna unaniem beslaote de pauzeplaats aover te slaon. Dur ware dur nag 2 die veurzichtig taegesputterde op en inkorting vaan de route, um da toch de koffie mej te pakke, ma daat woord door de Opperkruk aal gauw mit verbaal geweld, de kop ingedrukt.
De Geldenberg MÔS en zuj beklomme waere. En inderdaad, op de app waas niks teveul veurspeld. Heej laog dur gruwelijk slecht beej. As en vervloekte moor doemde heej op. De raegen vaan afgeloëpe nacht haaj zien vernietigende werk gedaon. De waeg, as ge dao nag uberhaupt aover kos spraeke, waas en kapotgereete leent van koele, moddergaate en stroke veraoderlijk asfalt, woh elken trej op de pedaal owe leste kos zien. Onder lachte de Krukke nag, ma hoëgerop vroot dun berg de bravoure stukske beej bitje op. Achterwiele spinde, kettinge kraakte. Ut lache waas aover. Gen gezeiver mier. Ut woord stil in ut steeds mier oetgerekte peloton.
Kerme, zuchte, sliem speejend en af en toe woord dun Hiër baove aangerope. De term “slaven van ut asfalt”, deej ziene naam alle iër aan. De opperkruk kreeg geliëk, um mooder woord gekwaakt. Baove aangekome, mos de echte hel nag beginne. Woh de klum nag en gevecht waas taege owzelf, woord de afdaling ennen oërlog taegen dun doëd. Ut asfalt, vur zòver dao nag sprake vaan waas keek ow veraoderlijk, zoë neet laevesbedreigend aan. Koele stonge vol mit broene modder, wohdoor ge ni kos zeen of ut enne plas water waas of en niksontzeend gaat vaan 30 cm deep. Elke bocht kos owe leste zien. Ze daalde af mit piepende remme, en krakende velge. De bend danste weeld ovver ut slechte asfalt.
Verstiefde witte knoeste, vaan engst, strak um ut steur geknepe. Onder, aan ut einde vaan de niksontzeende afdaling, waas ut stil en waare de Krukke zich dur terdege vaan bewust, daat ze dichtbeej ut einde waare gewest, de hel haaie gezeen. Dit waas puur op dun aoverlaeves modus. En enkele Kruk kreeg ut te kwaod en en extra korte stop woord ingelast, um alles waat ze zoë krèk haaje mejgemaakt te laote bezeenke. De pauzeplaats woord aovergeslage, zoëas afgespraoke. De reis nao de Miëterik woord in stilte vervolgd. Cees, ozze gastreejer, hong de leste kilomaeters aan ut elastiek en haaj ut tankje laeg. De Opperkruk sprook de heroïsche woorden. “Kees is klaar, klaar is Kees.”
Aangekome beej cafe Kleuskens, woord nag lang gezwege, binne ut A legioen. Gelukkig haaje we de versnaperinge vaan de Grijze Tapman nag en hofde dur verder gen traumateam opgeroope te waere.
