Zoals reeds in
het voorgaande
stukje
aangehaald, was
het groepje in
eerste instantie
op zijn zachtst
gezegd een
beetje op de
vrijbuiterstoer
bezig. Ook heden
ten dage is de
intentie niet
zozeer om een
strak regiem te
handhaven.
Vrijheid,
blijheid staat
nog steeds hoog
in het vaandel.
Maar de
mentaliteit is
in de loop der
jaren dusdanig
bijgeschaafd dat
er toch meer
discipline
heerst in het
peloton. Twc de
Barkruk heeft
als clublokaal
een dorpscafé,
en dit is niet
toevallig zo
ontstaan.
Plezier tijdens
het fietsen,
maar ook daarna
is altijd de
opzet geweest en
dat zal ook
altijd zo
blijven. Bij het
voetballen kent
men de
zogenaamde derde
helft, ook de
Barkruk leden
"plakken" er
meestal nog wel
een helftje
tegenaan. Ook
zal er altijd
als er een
langere route op
de rol staat een
pauze ingelast
worden, niet
zozeer om bij te
komen van de
vermoeienissen,
maar nog meer om
het sociale
aspect in stand
te houden. Bij
het groeien van
het aantal leden
is ook het
verschil in
prestatie drang
toegenomen. Doch
dit is en mag
geen probleem
zijn. De
"sterkere" nemen
het automatisch
op voor de
"zwakkere" door
wat meer kopwerk
voor hun
rekening te
nemen. In
principe
hanteren we een
maximum
gemiddelde
snelheid van
ongeveer 30
km/u. Doch als
de
omstandigheden
het toelaten kan
er best wel eens
een gemiddelde
van 32/33 km/u
uit rollen. Geen
probleem zolang
iedereen kan
volgen, want we
blijven ten alle
tijden bij
elkaar.
Uitzondering op
deze regel
vormen de
bergetappes, dan
geld het bij de
beklimmingen
ieder voor zich.
Op het eind van
de beklimming
zal dan toch
weer snelheid
geminderd worden
of er word
helemaal gestopt
totdat de groep
weer compleet
is. Er is een
uitzondering. Op
het eind van de
vlakke ritjes
gaan alle remmen
los. Tijdens de
laatste
kilometers gaan
de sterkere
renners, of
degenen die zich
sterk voelen,
zich in een
goede positie
manoeuvreren.
Want alle
natuurwetten ten
spijt, gaat twc
de Barkruk
altijd een
eindsprint aan.
Normaal
gesproken dient
men een
inspanning af te
bouwen, maar
daar doen we dus
niet aan mee. De
eindsprint
winnen is
normaal
gesproken
slechts voor een
select
gezelschap
weggelegd. Bij
de Barkruk
ontstaat er
echter meestal
een kat en muis
spel waardoor
ook de minder
getalenteerde
renners wel eens
een sprint
winnen.