Om 8 uur waren er al enkele vroege krukke present, maar om de een of andere reden hebben ze mekaar misgelopen en werd er door deze maar ieder vur zich door de omgeving gereden.

Nai Kee had zich gisteren even in de route verdiept, daar onze vaste navigator El Coyote door de Krukke met vakantie is gestuurd.

En zo werd om 9 uur door  de A “Krukke”met 13 man vertrokken, onder de gelederen ook weer de Greyhound, die al verschillende weken verstek had moeten gaan voor een ritje richting het Midden Limburgse Panheel.

Hier werd weer eens een pauze gemaakt voor een bakske koffie of enne Cola.

Verder stond er appelvlaai met Victoria? op het menu.

Victoria zou volgens enkele krukke iets met fietsebandjes te maken hebben.

Na de pauze werd er richting Grathem en Heythuijsen gekoerst, waar het peloton werd opgeschrikt door een ferme knal.

Del Pierro vroeg zich af wie de ongelukkige was, maar had niet in de gaten dat hij zelf op een platte

reed.

Na een vakkundige wissel werd er in de richting Meterik gereden.

Aan het slot werd de sprint aangetrokken, die na wat mooi bochtenwerk perfect werd afgemaakt

door Antonio de Beul, die met z’n handen in de lucht de finishlijn passeerde.

 

Het enigste wat schrijver dezes bekend is van de B groep is dat ze met een man of 8 in de richting Ospel  gekoerst zijn en hun wekelijkse koffie in Someren Eind genuttigd hebben.

De C groep had vandaag voor de eerste keer de 100 km overschreden, zo werd door hen gemeld.

Herbie vroeg zich af of dit alle ritten van dit seizoen bij elkaar opgeteld waren.

 

 

Echte Flandriens.

Op 12 juli werd door 7 Krukke koers gezet richting West Vlaanderen, om aldaar vanuit Oudenaarde DE RONDE te gaan rijden.

En DE RONDE is bij iedere wielerkenner bekend als de Ronde van Vlaanderen.

In Oudenaarde werd gestart bij het museum van de Ronde, alwaar ze werden uitgezwaaid met een opstekende duim door Freddy Maertens, bekend door zijn vele overwinningen in Tour, Vuelta en vele anderwe wedstrijden.

Het Vlaamse land is voor geen meter vlak.

Met enkele pittige kasseienstroken en vele beklimmingen,  o.a de gevreesde Muur van Geraardsbergen werd het voor sommigen een ware slijtageslag.

Na 130 km op en af en na afloop  welverdiende Vlaamse Frietekes, kon er met een voldaan gevoel weer huiswaarts gekeerd worden.