Weekendje Münster begon met mooi weer!

Vol goede moed stonden we aan het vertrek, het beloofde prachtig weer te worden.                           We waren het er over eens, mazzel met het weer, lekker warm! Maar naarmate de rit vorderde werd de warmte steeds meer vervloekt. De korte stop, door de enige lekke band dit weekend, werd nog als een aangename onderbreking gezien. Even uitblazen, bidons bijvullen, en weer verder. Later op de dag werd de hitte meer en meer vervloekt, van lekkere warmte was al lang geen sprake meer. De alles verzengende hitte werd pas echt voelbaar bij bijvoorbeeld een stop voor een verkeerslicht. Vaak werd de wind vervloekt, maar deze dag was elk briesje een welkome afkoeling.                                     Tijdens de “grote”pauze bleek die warmte ook dodelijk voor de etenslust. Natuurlijk waren die Kuchen bij onze Oosterburen traditiegetrouw van immense afmetingen, normaal toch geen probleem. Deze dag bleven er echter grote stukken liggen, drank echter was niet aan te slepen. Het laatste stuk van de route kregen steeds meer renners visioenen. Ze zagen zich al aan een tafel zitten, een tafel die vol stond met heerlijk helder…  Een droom die uitkwam!! Met dank aan Kami Kaze en Janucula Petrovska konden de renners zich na binnenkomst rijkelijk laven aan gerstenat. Er kwam weer leven in de afgebeulde lichamen. Dit uitte zich vooral in de vocale vaardigheden. Het kwam ons al snel op een standje te staan. Mánner, bitte nicht so laut! Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig, dus hoorde je steeds meer pssssst om je heen. Wat weer voor hilariteit zorgde en dus averechts werkte… Na een poosje keerde de rust weer terug in de luidruchtige holle receptieruimte, het was tijd voor een verkwikkende douche. De organisatie had voor de eerste avond het plan opgevat om niet al te ver te gaan wandelen, uiteraard werd dit met luid gejuich begroet. Ondanks een klein misverstand was het slechts een half uurtje wandelen naar het beoogde plekje waar het goed toeven was. Nu waande de renners zich echt in de oase waar men zich ’s middags in een visioen al zag. Een plek vol woestijnzand, omzoomd door allerlei barretjes, gezellig veel mensen die genoten van muziek en drank. Muziek die in de ogen van veel Krukken net wat te modern was, maar dat kon de pret niet drukken.     

De  Stichpimpulibockforcelorum was lekker!!

 Met het verstrijken van de uren werden de oogleden toch zwaarder en zwaarder, we besloten dan ook om redelijk op tijd ons nest in te duiken. De organisatie kondigde aan dat zaterdag een dag zou worden waarop gewandeld moest worden! Voor menigeen een seintje om toch maar snel te gaan slapen, sommige anderen durfden het aan om voor het slapen gaan in het hotel nog een afzakkertje te nemen. Volgende week meer over wat ons te wachten stond…