Onderwerp om over te schrijven…

Verleden week liet de schrijver van dit stukje vallen dat het de laatste tijd niet meevalt om een onderwerp te vinden om iets over te schrijven. Dat hebben diverse krukken zich goed in hun oor geknoopt, afgelopen zondag werd met verve voor gesprekstof gezorgd. Het begon al met een niet alledaags ritje van 130 km dat uiteindelijk zelfs ruim 140 km werd. Volgens de Butcher is het een tactische move van El Coyote om voorzichtig in te zetten wat de afstand betreft. Dit om niet bij voorbaat al afvallers te krijgen. De 13 die deze tocht begonnen maakten er een mooie rit van, één lekke band gooide even roet in het eten. Zoals meestal dit jaar stond er toch weer een redelijk stevig windje, maar er zijn krachtpatsers die dat blijkbaar bar weinig kan schelen. Wind of niet, na afloop werd nog vol bewondering gesproken over Mo Riis en Obelix, Twee klasbakken die de turbo erop gooide alsof ze gangmaker waren in een dernykoers. Freewheelend konden de sprinters zich dan ook opmaken voor de traditionele sprint die deze keer… gewonnen werd door El Coyote.

1.    http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcSjBXmMQHf--JoizVN2sgTmrAQle8VAm6KxlCNhpt_DCGGyWoE3

Janucula Petrovska en Kami Kaze fietsten hun eigen rondje, ook zij moeten aan de geschiedschrijver gedacht hebben tijdens hun ritje. Ofschoon ze maar met hun tweetjes waren wist Kami Kaze ( what’s in a name ) het klaar te spelen om tegen het wegdek te knallen. Natuurlijk leverde dit de gebruikelijke schaafwonden op elleboog, heup en bips op, maar het viel gelukkig nog enigszins mee. Tijdens de 3de helft wilde Kami Kaze daar echter niks van weten, hij was zwaar gewond geraakt, het was een bloedige toestand… en het zou hem niet verbazen als de brandweer nog steeds de weg aan het schoonspuiten was.

Programma:

Volgende week vertrekken we weer om 9. 00 uur. Een normaal ritje van pakweg 90 km. Misschien gaat Kami Kaze mee, moet hij wel hersteld zijn van die verschrikkelijke blessures.