Met de noorderzon vertrokken…

Denk je dat je bij zo’n levendige club als de Barkruk al alles hebt meegemaakt, zijn er van die dagen dat je toch nog van de ene verbazing in de andere rolt. Het ritje begon heel gewoontjes, 20 man, snel overleg over de route, en rustig het peloton op tempo brengen. Ondanks de natte wegen bleven we lange tijd verschoond van lekke banden. Op kilometerstand 40 was het dan toch prijs. Pedro Coppi zorgde, terwijl we al op zoek naar een pleisterplaats, ongewild voor een pauze. Het werd een superkorte pauze, in recordtempo lag er een nieuwe binnenband op. Dit was de pauze werd er al geroepen. Mooi niet. De zoektocht ging verder, amper een paar kilometer verder vonden we op een driesprong weer een gelegenheid. In afwachting op wat de verkenners zouden ontdekken waren de renners alle kanten opgevlogen. Helaas, ook nog gesloten. Weer hergroeperen en verder. Gerrie Bekerman bungelde nog aan de staart toen hij lek reed. Zijn kreet, LEK, smoorde in de wind, en aangezien we nog min of meer aan het hergroeperen waren was het ook niemand opgevallen dat er een renner achterbleef. 2 Kilometer verder eindelijk een ijssalon waar we ook koffie konden krijgen. Bestelling plaatsen, gezellig wat babbelen en snel weer verder was het plan. De eersten hadden al betaald toen Antonio de Beul vroeg waar Gerrie Bekerman was. Vermoedelijk op het toilet werd al geopperd. Niet dus… Koortsachtig overleg, wat te doen. Besloten werd om terug te fietsen tot de plek waar hij nog van de partij was. Helaas bleef het rondje Stiphout zonder resultaat. Hij bleek met de noorderzon vertrokken. In arren moede werd besloten het ritje toch maar te vervolgen. Bij terugkomst zou wel opheldering volgen. Rondje Stiphout ging over in een rondje Helmond, daarna richting Vlierden. Op één van de binnenwegen werd het wat dringen geblazen. Ofschoon wij zo goed mogelijk aan de kant gingen raakte toch een renner de spiegel van de auto. De geschrokken automobiliste, die overigens geen enkele blaam trof, stopte onmiddellijk. Ze sprak, schuldig als zij zich voelde, meteen de eerste de beste renner aan en vroeg of we de politie wilde bellen, of dat we haar 06 nr nodig hadden. Aangezien er niks aan de hand was, was dat dus overbodig. Sommige renners vonden het o zo dom dat we niet het 06 nummer van de niet onaardige dame genoteerd hadden… Zonder oponthoud vervolgden we de tocht en zagen na 105 km bij binnenkomst, tot onze grote opluchting, Gerrie Bekerman al zitten. Hij bleek zelfs ook nog een 2de keer lek gereden te zijn, geen bandje meer, dus restte hem niks anders dan een taxi te regelen voor de laatste 10 km. Eind goed, al goed. Oja, Kami Kaze zag dat de Jolly Joker kans zag zijn wiel net iets eerder over de streep te drukken dan Herbie.

Programma: Komende zondag gaan we niet al te ver, dus weer geen Berg en Dal, omdat we door Antonio de Beul uitgenodigd zijn om na de rit zijn 50ste verjaardag komen te vieren. Dat wordt 9.00 uur vertrekken, 10 uur terug werd al ginnegappend gezegd. Ietsje later zal het toch wel worden.