Handoplegging.

Op zaterdag gaf buienradar nog een flinke kans op regen, op zondagmorgen gaf hij aan dat we het droog zouden gaan houden. Hoogstens na de derde helft op weg naar huis een buitje. Maar ook die bleef uit. De stevige wind had blijkbaar alle buien uit elkaar gedreven. Meteen hebben we hiermee ook het enige voordeel van die stevige wind aangestipt. Tijdens de rit bleef het lastig, ook toen we mochten verwachten dat hij eindelijk in ons voordeel zou gaan waaien, viel het bar tegen. Er waren nog meer tegenvallers. Je zult het altijd zien als het wegdek op plekken nat is, lekke banden! De eerste was voor Red Pepper. De volgende, jawel, voor Leonardo!! Heeft het kaarsje van vorige week toch niet mogen helpen, of hij had zelf dat schietgebedje moeten doen! De eerste 50 km, via Maasbree, langs de Maas en Haelen naar Heythuizen, wind in, kon iedereen het nog redelijk goed bijbenen. Na de 2de lekke band, ter hoogte van het immense parkeerterrein bij het gemeentehuis van Leudal, zou het allemaal wat makkelijker moeten worden. Zeker voor Obelix. Hij lijkt na slechts twee ritjes al her en der verspreid in deze contreien zijn fans te hebben. Zo ook in Beringe. Op een joekel van een gebouw stond met vette letters zijn naam geschreven, als dat geen boost geeft! Zoals gezegd viel het met de steun van de wind toch bitter tegen, máár… dan is er nog altijd de genezende werking van de handoplegging. Maradonna had het ooit over de hand van God. Ik kan me niet aan de indruk ontrekken dat hier andere machten aan het werk waren… Hoe dan ook, zoals altijd bereikten we gezamenlijk de laatste kilometers. Het mysterie over “Hij wiens naam nog niet genoemd mag worden” krijgt geen vervolg. Zijn naam is uitgelekt, het blijkt de schier onverslaanbaar lijkende El Coyote te zijn. Deze rover heeft zijn leefgebied verlaten, normaal is zijn jachtgebied van Alaska tot Midden-Amerika, nu heeft hij zijn werkterrein verlegd tot het bronsgroene Limburg. De honger van deze veelvraat lijkt moeilijk te stillen, ook in deze rit trok hij aan het langste eind. Voor de andere sprinters is een mooie taak weggelegd, een tactiek uitstippelen hoe er een einde aan die hegemonie gemaakt kan worden. Een ritje van 81 km, we komen gevaarlijk dicht in de buurt van een koffiepauze. Oké, deze keer waren er al twee gedwongen pauzes…

Programma: Komende zondag vertrekken we voor de laatste keer om 9.30 uur! Waarheen?? Zien we dan wel. Het laatste ritje zonder officiële pauze? Vermoedelijk gaat het eerste ritje met vertrek om 9.00 uur naar Hinsbeck, wellicht dan ook een eerste koffiepauze bij Louise.