Onze lieve vrouw in nood.

Met een record aantal van 23 leden begonnen we aan een rit die ons via Well naar de “toeristenweg” bracht. Na de rit zou de Jolly Joker verzuchten, die moet eruit! Met name het eerste stuk loopt voor geen meter was zijn mening. Een volgende keer zullen we eens kijken of we met een ommetje door “Pruusen” hem een plezier kunnen doen. Deze dag zat hij dus nog wel in het traject, slecht lopen of niet, de vaart zat er goed in en bleef er in! Voor de meeste renners geen al te groot probleem, maar voor renners die de hele winter “niks” hebben gedaan is het toch flink aanpoten. Ervaringen uit het verleden zijn een garantie voor het feit dat het ook met hen na een aantal ritten wel goed komt. Zeker nu de groep 29 actieve renners kent, beetje zuinig fietsen is dus goed mogelijk.  Deze dag 23 renners, dit record zal zeker nog een keer gebroken worden. Na de rit vroegen enkele renners zich al af hoe het met koffiepauzes zal gaan. Van tevoren regelen? De tijd zal het leren, nu is dat nog niet aan de orden. Toch ook deze dag ongewild een pauze. Mo Riis was het haasje, hij tekende voor de eerste lekke band dit seizoen. Toevallig vond dit oponthoud plaats ter hoogte van het “Onze lieve Vrouw in nood” kapelletje te Well. Dat bracht de Jolly Joker op het idee om een kaarsje op te steken om verder onheil in dit seizoen te voorkomen. De goochemerd liet wel Leonardo betalen! Het schietgebedje nam hij wel zelf voor zijn rekening. Later in de rit weer de nodige schermutselingen om in de juiste stelling voor de eindsprint te komen. Antonio de Beul, verleden week NIET de winnaar ( de jarige Herbie had toen de seizoensouverture), dacht door in het wiel van “Hij wiens naam nog niet genoemd mag worden” te gaan zitten goede zaken te kunnen doen. Voor het zover was moest hij eerst nog afrekenen met Del Pierro die hetzelfde plan had. Mocht u denken dat er rare capriolen uitgehaald worden, niets is minder waar, het gaat toch op een nette manier, min of meer. Het was inderdaad het juiste wiel, maar helaas voor de beul kwam hij toch een half wiel te kort om “Hij wiens naam nog niet genoemd mag worden” te verslaan. Na de rit was er nog een motie van wantrouwen richting de geschiedschrijver. Het vermoeden rees dat hij een week eerder steekpenningen ( in de vorm van gerstenat) van de Beul had aangenomen om bewuste renner als overwinnaar in dit wekelijkse stukje te vermelden. Ook het feit dat de Beul weer erg dicht in de buurt bleef van de reporter voedde die mening, volgende week zeker weer als winnaar in het stukje… Bij dezen wil ik graag kwijt dat alles te goeder trouw op papier gezet wordt, een vergissing blijft altijd mogelijk. Tja, en een beetje tipsy van wat biertjes maakt de kans daarop natuurlijk wel wat groter…