Toertocht Ysselsteyn.

In een eerder stadium was er nog gerept om twee groepen te maken, een voor de toertocht en een voor een plaatselijk rondje. Uiteindelijk echter een 18 man grote groep dat vol goede moed en met veel goesting richting Ysselsteyn koersten. Het inschrijven was voor de meesten een fluitje van een cent. NTFU pasje in scannen en klaar is Kees. Moet je het wel thuis kunnen vinden tuurlijk! Zonder pasje een euro duurder uit, maar oké, dat mocht de pret niet drukken. Ofschoon er veel wolken over ons heen dreven leek het droog te blijven. Ondanks de wind, die wat lastig uit de zuidoosthoek waaide, als storende factor, verliepen de eerste 20 kilometer soepeltjes. Helaas, ter hoogte van Blitterswijck begon het te regenen. Een viertal renners had het voorzien en trok snel een regenjack aan. In Wansum werd het regenbuitje een stortbui en besloten we even pas op de plaats te maken. Het werd toch wel wat zielig voor die renners zonder jasje… Later in de rit werden de mannen MET een jasje nog terug gepakt. In de brandende zon werd het al snel tamelijk warm, een smeekbede om even te stoppen om de jasjes uit te kunnen doen werd honend weggewuifd. Na kilometer 70 naderde we de pauzeplaats, een enkeling was ook wel toe aan een herstelmomentje. Tijdens de stop hoorde je links en rechts al wat gemor over het parcours. Het waren tot dan toe wel wat veel landweggetjes, en dus ook slechte weggetjes met veel bochten. Achteraf gezien hadden we het kunnen weten, de bijnaam voor de tocht, de boerderijentocht, zegt eigenlijk genoeg. Je vindt ze zelden langs goede brede wegen. Jammer, de organisatie was voor de verdere rest perfect! Extra bordjes op gevaarlijke oversteekplaatsen, “lifeguards” op de meest verraderlijke plaatsen. In Arcen de oversteek per veerpont naar Broekhuizen. Leonardo ging onderaan staan wachten en riep tegen de rest, kom maar naar beneden hoor, de veerpont komt niet naar boven! Daar had hij een punt tuurlijk.  Naar verluidt kregen de deelnemers na binnenkomst een bosje bloemen, helaas hebben we dat gemist. Ter hoogte van Castenray volgden we onze eigen route naar huis. Toch 108 km, jaja Greyhound, we zijn weer wat sterker geworden. Laat het weekend maar komen!